Παστιτσίνι

Οι Ιταλοί και οι Έλληνες δεν πάνε σε σπίτι με άδεια χέρια,ειδικά την Κυριακή που το μεσημεριανό ειναι καλεσμένοι τους βλέπεις στα ζαχαροπλαστεία να ειναι στην ουρά για τα παστιτσίνι όπως τα ονομάζουν.Έθιμο κυριακάτικο λοιπόν φρέσκα γλυκά και μετά για μεσημεριανό σε φίλους.

Έχει διάφορα μεγέθη σε δισκάκια για να μπορεί ο πελάτης να πάρει λίγα κομμάτια μέχρι κιλό.Είναι όλα φρέσκα,μέχρι τις 12:30 έχουν αδειάσει τα πάντα.Σας έχω δείξει βιτρίνες με τα παστιτσίνι (pasticcini) σε παλιότερα ποστ αλλά δεν σας έχω δείξει δισκάκι.Γεμάτο δε το πρόλαβα αλλά μέσα έχει αμυγδαλωτά,ταρτατάκια,εκλέρ,κανόλο και ό.τι άλλο τραβάει η ψυχή σου.

Το προηγούμενο Σάββατο μου'ρθαν με ταρτούφο λευκό και μαύρο.Κατάφερα να σώσω μόνο το μαύρο να σας δείξω.Το άσπρο είχε μαρέγκα πάνω και παγωτό στρατσατέλα ενώ το μαύρο το βλέπετε.Ειλικρινά ένα φτάνει και σε γεμίζει παρόλο που ειναι μικρό!Σκόνη κακάο έξω και μεσα παγωτό βανίλια και σοκολάτα.

Πριν πολλά χρόνια είχα πάει Αγγλία και ήμουνα φιλοξενούμενη σε ένα φίλο που είχε τρέλα με τα εκλέρ.Πήγα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς και τη ρώτησα πότε ανοίγει για να τα πάρω φρέσκα.Της εξήγησα το λόγο και που θα ταξίδευαν.Ενθουσιάστηκε και μου λέει "φερε ένα τάπερ να το γεμίσεις με όσα θες να φτάσουν όλοκληρα και σώα στη βαλίτσα.".Το δισκάκι που βλέπετε στη φωτογραφία δε το βάζουν σε κουτί αλλά το κλείνουν με χαρτί και γι'αυτό η ιδέα του τάπερ.Έτσι του πήγα εκλέρ με μαύρη σοκολάτα που ξετρελάθηκε αλλά και με άλλα ντόπια να δοκιμάσει.


Οι μικρές χαρές της ζωής μας γλυκαίνουν λοιπόν.Καλό μήνα σε όλους!

Ατμομαγειρέματα!

Πάνε χρόνια που'χει μετακομίσει ένας απ'τους αγαπημένους μου φίλους σε άλλη ευρωπαική πρωτεύουσα.Γνωριστήκαμε πριν πολλά χρόνια στην Ιταλία δύο διαφορετικές μητρικές γλώσσες,δύο διαφορετικές θρησκείες,δύο διαφορετικές χώρες και ηπείρους.Αυτό δε μας εμπόδισε να δέσουμε μια υπέροχη φιλία και να μάθουμε λίγα απ'όλα απ'τα διαφορετικά μας.

Πολλά βράδια φάγαμε μαζί με φίλους και συγκατοίκους.Πάντα πήγαινα σπίτι του με το τάπερ και με μια ελληνική λιχουδιά.Θυμάμαι πόσο λάτρευε τις φακές και πως καθάριζε το πιάτο του και το πιάτο μου αφού δεν τις αγαπούσα αλλά τις μαγείρευα για το σίδηρο.Πόσες φορές τηλεφώνησα γκρινιάζοντας ότι πάλι δεν αξιώθηκα να μαγειρέψω και πόσες φορές άκουσα σε σπαστά ελληνικά "κούκλα έλα σπίτι!".

Μια φορά πάω σπίτι και μου λέει ότι απόψε τρώμε λιτά γιατί κι εκείνος δεν είχε πάει σούπερ-μάρκετ.Είχε καπρίνο ( όχι αρωματικό αλλά σκέτο),μπρεσάολα,ψωμί και λαχανικά στον ατμό.Πρώτη φορά τα έφαγα σε εκείνον και απ'αυτόν κόλλησα το μικρόβιο να τα φτιάχνω που και που το χειμώνα για αλλαγή.

Έψαξα στην λαϊκή να βρω τον περίεργο ιπτάμενο δίσκο όπως τον αποκαλώ και τον πήρα.Έχει κλείσει τα 7 χρόνια ο δίσκος και  τη δουλειά του την κάνει καταπληκτικά.Ο κολλητός κάποια στιγμή πήρε απ'του σούπερ-μάρκετ με τους πόντους έναν ατμομάγειρα αλλά ανακαλύψαμε ότι προτιμούμε το αποτέλεσμα του καλαθιού.

Λαχανικά που συνήθως βάζω ανάλογα με τα κέφια και με το τι έχω σπίτι:
πατάτα
κρεμμύδι ολόκληρο
κουνουπίδι
μπρόκολο
λαχανάκια Βρυξελλών
φασολάκια πράσινα
κολοκυθάκια
καρότο

Η εκτέλεση είναι πανεύκολη βάζω νερό στην κατσαρόλα όσο μέχρι να καλύψει τα ποδαράκια του καλαθιού.Τοποθετώ τα λαχανικά καθαρισμένα συνήθως την πατάτα την κόβω σε μεγάλους κύβους.Κλείνω το καπάκι και σε χαμηλή φωτιά αφήνω να μαγειρευτούν.Προσωπικά τα προτιμώ απλά δηλαδή αλάτι και λαδολέμονο.

Ντουόμο part I

Απ΄τις λίγες φορές που έχω δει τον καθεδρικό ναό τόσο καθαρό,χωρίς σκαλωσιές και με καλό καιρό!Έτσι δεν έχασα ευκαιρία να τον φωτογραφίσω και να σας το δείξω αφού είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος γοτθικός ναός του κόσμου.

Ξεκίνησαν να τον φτιάχνουν το 14ο αιώνα και τον τέλειωσαν τον 20ο!Έχει πάρα πολλά αγάλματα,πάνω από 3000 απ'όσο θυμάμαι να έχω διαβάσει.Είναι η μοναδική εκκλησία που έχω δει να απεικονίζονται όλα τα ζώδια.Περνάει ο μεσημβρινός,έχει μια τρύπα απ'όπου μπαίνει το φως και μπορείς να καθορίσεις την ακριβή ημερομηνία.Οι λεπτομέρειες που έχει είναι θαυμάσιες και αν πετύχει κανείς καλό καιρό να ανέβει στην ταράτσα η θέα είναι πανέμορφη.Μπορεί κανείς να δει μέχρι τις Άλπεις!

Duomo di Milano

Και μια και γράφω για καλό καιρό.Όταν είχα πρωτοδει το Ντουόμο ήταν χειμώνας και είχε τρομερή ομίχλη.Η αλήθεια είναι ότι μια σχετική μυωπία την έχω αλλά η ατάκα που ξεφούρνισα είναι ιστορική.Αντί να δω το χρυσό άγαλμα της Παναγίτσας-Madonina επάνω είπα "Κοίτα πόσο λαμπερό και κοντινό φαίνεται το φεγγάρι".Έχετε το ελεύθερο να γελάτε και να με δουλεύετε με τις ώρες,λαμπύριζαν τα μάτια μου,τι να κάνω;

Αν μου'ρθει κανένας μουσαφίρης και έχει καλό καιρό θα ανέβουμε επάνω.Σίγουρα θα βγάλω φωτογραφίες για να δείτε και άλλες λεπτομέρειες.Προς το παρόν θαυμάστε τη μπροστινή μεριά και θα επανέλθω με την πρώτη ευκαιρία για εσωτερικές λεπτομέρειες.

Φαγητό ερωτεύσιμο

Αυτή η συνταγή έχει ιστορία.Όταν με το φίλο μου ήμασταν στην περίοδο ψησίματος (για όποιον αναρωτιέται δεν ήμουνα εγώ που το'παιζα δύσκολη,αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) μου'φτιαξε αυτό το φαγητό.Βασικά ένα βράδυ μετά το γυμναστήριο (εκεί γνωριστήκαμε) ήμουνα πολύ χώμα,δεν είχα τίποτα να μαγειρέψω και μου πρότεινε να μαγειρέψει αυτός.Πήγε 11 το βράδυ στο σούπερ μάρκετ που είναι ανοιχτό μέχρι αργά.Ήρθε μαγείρεψε εκείνος στο σπίτι μου.Εγώ είχα διαταγή να μην κάνω τίποτα.Περιττό να σας πω ότι ναι με σκλάβωσε και σκέφτηκα "αυτό τον άντρα φίλο δε το θέλω,θέλω παραπάνω".

Τη συνταγή την άλλαξα ή μάλλον πρόσθεσα μερικά υλικά,η βάση είναι όπως την είχε φτιάξει εκείνος και κάθε φορά που φτιάχνω το φαγητό θυμάμαι εκείνο το βράδυ και γι'αυτό το ονόμασα "φαγτό ερωτεύσιμο".


Υλικά του εργένη άντρα

φιλέτο μπακαλιάρο κατεψυγμένο
γαρίδες καθαρισμένες κατεψυγμένες
ένα μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1-2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
λίγη ρίγανη
λίγο βασιλικό
λίγο μαϊντανό
μισό ποτηράκι λευκό κρασί
αλάτι
μπούκοβο ή μαύρο πιπέρι
ελαιόλαδο
ντοματοχυμό

Όλα σε ένα πυρεξ ή σε ταψί και στο φούρνο μέχρι να πιούν τα νερά τους.Εξαρτάται απ΄το φούρνο.

Συνήθως το συνοδεύω με κους-κους αλλά είναι υπέροχο με πατάτες τηγανιτές,με ρύζι,με ζυμαρικά ή με ψωμί.

 Εννοείται ότι πήρα στη δουλειά.Δοκίμασε και η συνάδελφος η οποία είναι απ΄τη Λομβαρδία και αποφάσισε να το φτιάξει στα παιδιά.

Ελάτε να τσιμπήσουμε

Όπως σας έχω πει σε παλιότερα ποστ πάω στο ίδιο σούπερ-μάρκετ εδώ και χρόνια.Στον πάγκο με τα αλλαντικοτυριά οι περισσότεροι με γνωρίζουν.Αναρωτιέστε πως;Δεν ξέρω αν σας έχω πει ότι τρελαίνομαι για τα αλλαντικά!Απ΄τους πρώτους μήνες βλέποντας τους ντόπιους έμαθα μια βασική λέξη "έττο" που αντιστοιχεί σε 100 γραμμάρια.Τους άκουγα που αγόραζαν ένα έττο απ'αυτό,ένα έττο απ'το άλλο.Έτσι στην αρχή έμαθα κι εγώ να αγοράζω με αυτή τη μονάδα μέτρησης.

Κάποια στιγμή αφού πήρα όσα ήξερα αναρωτήθηκα αν στην Ιταλία μας δίνουν να δοκιμάσουμε πριν αγοράσουμε.Δεν είχα δει ποτέ μου πελάτες να δοκιμάζουν

Εγώ:Με συγχωρείτε το σαλάμι Τοσκάνης πως είναι σαν αλλαντικό;
Υπάλληλος:Μοιάζει με το τάδε.
Εγώ:Δε το έχω δοκιμάσει.Πως είναι δηλαδή;Πικάντικο;Αλμυρό;Καπνιστό;

Με κοιτάζει με απορία ο υπάλληλος αφού δεν έχει ξανακούσει μια τέτοια ερώτηση.
Εγώ:Ξέρετε,δεν είμαι Ιταλίδα και δεν γνωρίζω τα αλλαντικά σας αλλά μου αρέσουν πολύ.Γι'αυτό όλες αυτές οι ερωτήσεις
Υπάλληλος:Ξένη είσαι;Από που είσαι;Νόμιζα ότι ήσουν Ιταλίδα γι'αυτό κοίταζα έτσι.Κάτσε να σου δώσω να δοκιμάσεις.έχω κάνει διακοπές Ελλάδα,στην Κω μπλα μπλα μπλα.Πόσα άτομα θα τα φάτε αυτά;
Εγώ:Μόνη μου,όλα δικά μου.Σας λέω μου αρέσουν πολύ.
Υπάλληλος:Μόνη;Μπράβο!

Κάπως έτσι γνώρισα το Ναζάριο,που μετά μου σύστηνε κάθε φορά κάποιον άλλον.Από τότε όταν με βλέπουν με το νούμερο να περιμένω το γεια θα το πουν αμέσως,ένα χαμόγελο θα μου ρίξουν.Θα ανταλλάξουμε νέα,ευχές,διακοπές.Όταν δεν υπάρχουν πελάτες θα μου δώσουν να δοκιμάσω.

Σιγά σιγά μου έμαθαν να διαλέγω το προσούτο που μου αρέσει,να ζητάω να μου το κόβουν λεπτό,να αναγνωρίζω ποιο είναι αλμυρό,μαλακό,δυνατό στη γεύση.
Όταν φτάνει στο κόκαλο είναι το πιο μαλακό και τρυφερό.Οι πελάτες δε το προτιμούν γιατί σπάει η φέτα μου είπε μια φορά ο Αλμπέρτο κι εγώ του απάντησα "στο στόμα θα μπει και θα μείνει το μισό,κόψε κόψε!".Θυμάμαι μια φορά μου λέει "δοκίμασε το σπεκ,θα σου αρέσει".Όχι μόνο μου άρεσε αλλά ξετρελάθηκα!Πού να δείτε το φίλο μου που ζει 15 χρόνια Ιταλία και τα 4  χρόνια  που'μαστε μαζί τρώει πια αλλαντικά μόνο όταν διαλέγω εγώ.

Σήμερα λοιπόν σας έχω να τσιμπήσουμε  Speck και τυρί που είναι καλυμμένο εξωτερικά με μαύρο πιπέρι Pepato Senese.Και τα δύο έχουν δυνατή γεύση,αφού είναι καλυμμένα με μαύρο πιπέρι.Το σπεκ δίνει την εντύπωση καπνιστού,στην πίτσα ταιριάζει πολύ.Ζητάω να μου το κόβουν λεπτά κομμένο,μη σας που ότι δε γίνεται ή ότι σπάει,είναι χαζομάρες.Μου΄χει τύχει Ελλάδα να μου κάνουν σκηνές για το προσούτο.
Το δε τυρί σαν μαλακιά γραβιέρα αλλά αρωματισμένη.Θέλουν κόκκινο κρασί και κριτσίνια ή ψωμί.

Όσοι περάσετε από Ιταλία δοκιμάστε και κάτι άλλο εκτός απ΄την μοτσαρέλα και το προσούτο.θα σας δείξω κι άλλα.

Περιπέτειες στα αεροδρόμια

Τι θυμήθηκα!!!

Έχω την τύχη να ταξιδεύω από παιδί,το πρώτο μου ταξίδι 30-40 ημερών.Το αεροδρόμιο για΄μένα είναι ένα φιλικό περιβάλλον,ένας κοινότυπος χώρος.Ευτυχώς οι περιπέτειες μου ήταν λίγες.Η πιο επικίνδυνη είναι αυτή που θυμήθηκα σήμερα και όταν τη θυμάμαι σα γυναίκα πια αναρωτιέμαι τι μυαλό κουβάλαγαν οι τότε υπεύθυνοι.

Θυμάμαι παιδί 9 χρονών περίπου ταξίδευα ασυνόδευτη.Προσγειωθήκαμε και περίμενα ως συνήθως να έρθει να με πάρει η συνοδός που θα με συνόδευε στον υπεύθυνο του αεροδρομίου και από κει στον πατέρα μου.Να περιμένω εγώ και κανένας να μην εμφανίζεται.Είχαν φύγει και με είχαν ξεχάσει.Ξαφνικά να βλέπεις ένα κοριτσάκι να πηγαίνει στην πόρτα του αεροπλάνου που ήταν η σκάλα και να κατεβαίνει μόνη της.Ευτυχώς ήταν ακόμα εκεί η ασφάλεια που αεροδρομίου που με περιμάζεψε και με πήγε μέχρι το κτίριο.Από κει μονή μου έλεγχο διαβατηρίου,παραλαβή βαλίτσας,έλεγχος βαλίτσας...τα'χα κάνει τόσες φορές που ένιωθα μεγάλη και υπερήφανη.Όλα τα ένιωθα τόσο φυσικά,δεν είχα καταλάβει τη σοβαρότητα του γεγονότος.

Αυτό που θυμάμαι μετά είναι τον πατέρα μου να φέρνει τα πάνω-κάτω στο αεροδρόμιο.Ασφάλεια του αεροδρομίου,αστυνομία.Να πιάνω μερικές κουβέντες ή μάλλον φωνές στα αγγλικά και άλλες στα αραβικά.Το επεισόδιο αυτό διαδραματίστηκε σε αραβικό αεροδρόμιο,οι δε αεροπορική εταιρεία ελληνικότατη.Κατόπιν έμαθα όταν ήμουν 14-15 ότι εκείνη την περίοδο που με ξέχασαν είχαν βιάσει ένα κοριτσάκι ευρωπαϊκής καταγωγής σε τουαλέτα ενός μεγάλου κεντρικού πολυκαταστήματος,ένας λόγος παραπάνω που ο πατέρας μου αντέδρασε τόσο έντονα.

Ήταν η τελευταια φορά που ταξίδεψα σαν "ασυνοδευτο" μετά απ'αυτό ταξίδευα μόνη μου και γι'αυτό τώρα όταν μου γίνεται καμιά στραβή σε αεροδρόμιο θυμάμαι ότι εχω πάθει και χειρότερο,να με ξεχάσουν μικρό παιδί σε ξένη χωρα.

Η μέρα των νεκρών

Ένας φίλος είχε τρακάρει με το μηχανάκι κι έσπασε το πόδι του.Ήταν τέλη Οκτώβρη κ εδώ είναι γιορτή να θυμούνται τους νεκρούς,εξ ου και το Helloween.Μας είχε καλέσει στο πατρικό του,στο βουνό  Bergamo.Είχε φτιάξει κάτι φαγητά η μαμά του!!!!!Όλα στο τζάκι και με χάλκινα σκεύη.

Εγώ λοιπόν σκέφτηκα να μη πάω με άδεια χέρια,τα ζαχαροπλαστεία κλειστά (έχουν περίεργα ωράρια) κι έτσι μου έμενε λουλούδια.Δεν ήθελα να πάρω τριαντάφυλλα.Είδα όλα τα λουλουδάδικα με χρυσάνθεμα...πανέμορφα και φυσικά φρεσκότατα!Παίρνω μια ανθοδέσμη και παρουσιάζομαι......σοκ!.Οι γονείς κάγκελο,η παρέα από πίσω να'χει σκάσει στα γέλια γιατί να ξέρουν ότι είμαι ξένη.Εγώ να μην καταλαβαίνω κ οι γονείς με ευγένεια και τακτ να μου λένε ότι δεν ήταν τόσο σοβαρό το ατύχημα!!!!!Εγώ να μην καταλαβαίνω.Το μυστήριο λύθηκε,2 Νοεμβρίου είναι η μέρα των νεκρών.Εκείνες τις μέρες τα πάνε στα νεκροταφεία για να τους τιμήσουν.

Με συγχωρείται αλλά είναι τόσο ωραία λουλούδια και τα προσφέρουμε συχνά Ελλάδα,δεν ήξερα ....να απολογούμαι.Σώθηκα,δεν ήξεραν οι γονείς ότι είμαι ξένη και μου εξήγησαν....e allora! κλασική ατάκα,με χαμόγελο και ενθουσιασμό σαν να μου λένε "έτσι εξηγείται!"
Φαντάζομαι πως θα αντιδρούσαν με χρυσάνθεμα και τα γλυκά των νεκρών "Fave dei morti" (Beans of the Dead).

Ερώτηση:Ξαναπήγα πουθενά χρυσάνθεμα στην Ιταλία;

Θυμάμαι.... στον πόλεμο

Αναμνήσεις του ελληνοϊταλικού πολέμου που έχω ακούσει......

Είμαι στη στάση και περιμένω το λεωφορείο,δεν έχω το ρολόι και ρωτάω έναν ηλικιωμένο κύριο να μου πει την ώρα.Μου απαντάει κι αμέσως με ρωτάει από που είμαι,η βαριά ξενική μου προφορά τον άγγιξε,του ξύπνησε αναμνήσεις.Ελλάδα!!!Ήμουνα στο πόλεμο Ελλάδα,στην Κεφαλλονιά.Τι ωραία που πέρασα μου σχολιάζει κι εγώ αυτόματα σκέφτομαι ότι ο παππούς έχει μια βίδα ξελασκαρισμένη.Είχα σχέση με μια κοπελίτσα,συνεχίζει.Πόσο ερωτευμένος ήμουνα.Έπρεπε να γυρίσω όμως Ιταλία,ήμουνα λογοδοσμένος.Τα μάτια ταξίδευαν,είχαν γίνει λίγο θολά.

Ο παππούς Ντομένικο όταν με έβλεπε στο μπαλκόνι δε μου μιλούσε γιατί θεωρούσε ότι ίσως με ενοχλούσε.Είχα παρατηρήσει ότι κάθε φορά τον έπιανε ένας ξερόβηχας γκουχ γκουχ αν να μου’λεγε εδώ είμαι.Γύρναγα,κοίταζα προς τα πάνω.Μου χαμογελούσε καλημέρα δεσποινίς,τι κάνετε;.Πόσες φορές του΄χα ζητήσει να μου μιλάει στον ενικό. Έχω ζήσει τρεις πολέμους και στους τρεις ήμουνα στο μέτωπο.Θυμάμαι ότι η Ελλάδα  μου άρεσε,οι κοπέλες ήταν πολύ γλυκές και όμορφες,εγώ όμως ήμουνα ήδη παντρεμένος με τη Ρόζα...μου διηγούνταν.Οι ιστορίες του με ταξίδευαν.63 χρόνια έμειναν μαζί με τη Ρόζα,μέχρι τον περασμένο Αύγουστο.

Στη Σύρο στο ξενοδοχείο δούλευε μια κοπέλα.Τελευταίο πρωινό της λέω,σε λίγο γυρνάω στη συννεφιά.Που πας με ρωταει.Ιταλία,τέλειωσαν οι διακοπές.Σε ποια πόλη;Στο άκουσμα της πόλης βγάζει ένα "Αχχ....ξέρεις έχω συγγενείς εκεί ή πιο σωστά έχω καταγωγή απο εκεί.Ο πατέρας της μητέρας μου είναι Ιταλός,γνωρίστηκαν στον πόλεμο.Εκείνη έμεινε έγκυος αλλά δεν παντρεύτηκαν.Έφυγε πάλι πίσω,είχε οικογένεια."Είναι" τη ρωτάω,δηλαδή ζει!Ζει και βασιλεύει αλλά ποτέ δε γνώρισε την κόρη του,την εγγονή του.Τους βρήκα συνεχίζει,είναι μέχρι κάποιος να κάνει το πρώτο βήμα. E allora!!! της λέω περιπαιχτικά.Με κοιτάζει με χαμόγελο ''πόσες φορές το έχω ακούσει"

Οι κροστάτες του Μούριελ

Ο φίλος μου ο Μούριελ μαγειρεύει υπέροχα,τα γλυκά του είναι καταπληκτικά.Τώρα πια έχει μετακομίσει στην Αγγλία αλλά όλο και κάποια συνταγή ανταλλάσσουμε,να΄ναι καλά το διαδίκτυο.Μια περίοδο του'χε χαλάσει ο φούρνος κι έτσι ερχότανε σε'μενα όταν χρειαζότανε.Όπου κι αν ήταν προσκαλεσμένος πήγαινε κανά γλυκό ή φαγητό.

Μια μέρα λοιπόν μου τηλεφώνησε απεγνωσμένα γιατί τον είχαν καλέσει τελευταία στιγμή.Εννοείται ότι του'πα να'ρθει,εξάλλου η κουζίνα μετά έμενε πιο καθαρή απ'ότι την έβρισκε!Μου'ρχεται με όλα τα υλικά,ταψί μέχρι και το αλουμινόχαρτο που θα χρησιμοποιούσε και ένα μπουκάλι κρασί για να πιούμε και να με ευχαριστήσει.Τσαφ τσουφ μέσα σε λίγα λεπτά είχε φτιάξει μια κροστάτα με μαρμελάδα ή πολύ απλά πάστα φλώρα....περιττό ότι μου'πεφταν τα σάλια!

Σου αρέσει;με ρωτάει Κάτσε θα σου φτιάξω μία!Τσαφ τσουφ σε λίγα λέπτα την είχε ζυμώσει,η άλλη είχε ήδη γίνει κι έτσι βάζαμε τη δεύτερη.Το δε κρασί τέλειωνε,είχαμε φάει κι ό,τι αλλαντικοτυρί είχα στο ψυγείο.Ωραίες στιγμές!

Υλικά

200 γρ αλεύρι 00

100 γρ βούτυρο κομμένο σε κομμάτια και σε θερμοκρασία δωματίου

80 γρ ζάχαρη

1 αυγό

ξύσμα από ένα λεμόνι

λίγο αλάτι

1 βάζο μαρμελάδα της αρεσκείας μας αν είναι σπιτικιά ακόμα καλύτερα!!!!

Εκτέλεση

Σε ένα μπολ βάζω το αλεύρι,τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού και τα ανακατεύουμε.Κάνω μια τρύπα στη μέση και ρίχνω το αυγό και το βούτυρο.Δουλεύω πολύ γρήγορα τη ζύμη με τα χέρια.Αν χρειαστεί κι άλλο αλεύρι προσθέτω.Κάνω δύο μπάλες, 2/3  της ζύμης για το ταψάκι για τάρτες διάμετρος 24 εκ.  καλύπτοντας και τα τοιχώματα και το 1/3 για να πλάσω κορδόνια για την επιφάνεια που εμένα μου βγήκαν θεόστραβες!!!!Τα τυλίγω με διάφανη μεμβράνη και τα βάζω στο ψυγείο για τουλάχιστον 1 ώρα.Εγώ κάτω απ΄την ταρτιέρα βάζω χαρτί φούρνου,αλλιώς πρέπει να βουτυρώσω και να αλευρώσω.Ανοίγω τη ζύμη με τον πλάστη (μαθαίνω σιγά-σιγά Μούρι!!!),ρίχνω τη μαρμελάδα και την απλώνω να πάει μέχρι τις άκρες.Με το υπόλοιπα 1/3 φτιάχνω κορδόνια για να στολίσω...το δικό μου πάντα βγαίνει στραβό,αλλά σημασία έχει η γεύση.Τις λωρίδες τις βάζω εναλλάξ μια κάθετα,μια οριζόντια εναλλάξ για να βγει σαν πλεκτό.Σε προθερμασμένο φούρνο 170 βαθμούς για 30' περίπου.

Γαμώτο μύρισε στο γείτονα και μου΄ρθε ....έπρεπε να την είχα κρύψει!

Πόσο οικολόγoι είστε;

Μιλώντας για τις σακούλες θυμήθηκα ένα επεισόδιο,όχι και τόσο ευχάριστο θα έλεγα.

Όταν πρωτοήρθα Ιταλία έβλεπα τους Ιταλούς να έρχονται στο σούπερ-μάρκετ με τις σακούλες απ΄το σπίτι τους.Τους κοίταζα περίεργα τους πρώτους δυό μήνες.Μάλιστα τις τύλιγαν σε τρίγωνο όπως κάνουν με τη σημαία κι έτσι δεν έπιανε χώρο στη τσάντα ή ακόμα και στην τσέπη.Έβλεπα μικρούς,μεγάλους,καλοντυμένους,απλούς ανθρωπους.Ήμουνα περίεργη και γι'αυτό το ξεκίνησα κι εγώ.
Μια φορά λοιπόν πήγα με ένα συμφοιτητή μου να κάνουμε τα ψώνια.Είχα πάρει ένα σακίδιο και φυσικά 2-3 σακούλες.Όταν με είδε στο ταμείο να βγάζω τις σακούλες αλλά και να γεμίζω το σακίδιο δεν είπε τίποτα.Τα είπε και σχολίασε όλα την επομένη στο υπόλοιπο ελληναριό που κυκλοφορούσε μαζί με το χαρακτηρισμό τσιγκούνα και πόσο τον ντρόπιασα.Είχα γίνει βασικά θέμα ειδήσεων της ημέρας.Ποτέ δεν του εξήγησα γιατί το έκανα,όπως και στους υπόλοιπους που με χλεύασαν.Ούτε για το σακίδιο τους εξήγησα,που να καταλάβουν ότι είναι πιο εύκολο για΄μενα να κουβαλάω βάρος στην πλάτη απ'το να κρέμονται τα χέρια μου.

Γενικά στην καθημερινότητα μου έμαθα να κάνω τα παρακάτω χωρίς να με επιβαρύνουν ή να νιώθω ότι είναι αγγαρεία.Γίνονται όλα αυτόματα!

• 'Όπως είπα ήδη έγραψα στην ανάρτηση  Όχι άλλη σακούλα όταν πάω να αγοράσω πχ ένα γάλα δε θέλω σακούλα.Έχω χέρια.Όταν γενικά ψωνίζω κάτι κ έχω ήδη μια σακούλα τα βάζω μέσα.
• Τις μικρές σακούλες των λαχανικών απ΄το σούπερ-μάρκετ τις χρησιμοποιώ για να βάζω τα σάντουιτς ή οτιδήποτε φαγητό πρέπει να πάρω μαζί μου.
  
• Στο γυμναστήριο γεμίζω ένα πλαστικό μπουκάλι για νερό.Το ξαναγεμίζω την επομένη έτσι δεν αγοράζω μικρά μπουκάλια κάθε μέρα.Το πλένω φυσικά σαν τα παλιά παγούρια.Αγοράζω δίλιτρα μπουκάλια
• Για τα απορρυπαντικά αγοράζω τα ανταλλακτικά.
  
• Στην παραλία θα μαζεύω πάντα ο,τι σκουπίδια έχω....όταν κάπνιζα φυσικά και τα αποτσίγαρα.Φέτος σε μια παραλία της Σύρου μάζεψα το ποτηροφραπέ κάποιου και με σχολίαζαν κάτι Έλληνες νομίζοντας ότι ήμουνα ξένη.
  
• Στο σπίτι έχω λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας.Έβαλα και στο σπίτι της μητέρας μου,ειδικά όταν άκουσε ότι θα χρεώνεται λιγότερο δέχτηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα/
  
• Δεν γεμίζω το βραστήρα αλλά βράζω μόνο την αναγκαία ποσότητα νερού πχ 1 κούπα
  
• Όταν πετάω πράγματα ογκώδη πχ κουτιά,μπουκάλια,μεταλλικά κουτάκια  τα πατάω για να πιάνουν λιγότερο χώρο στην σακούλα,έτσι δε γεμίζουν αμέσως.
  
• Βάζω πάντα γεμάτο πλυντήριο.
  
• Πλύσιμο πιάτων ,γεμίζω τον νεροχύτη,τα πλένω όλα και μετά τα ξεπλένω.
  
• Όταν πλένω τα δόντια μου κλείνω τη βρύση.
• Όταν πλένομαι,λούζομαι,σαπουνίζομαι τέλος πάντων δεν αφήνω το νερό να τρέχει.
  
• Τα πλαστικά απ'τα σούπερ-μάρκετ (κάτι σαν κεσεδάκια,αυτά που βάζουν τα λαχανικά και τα φρούτα) τα δίνω σε μια γειτόνισσά μου για να βάζει φαγητό και  νερό στις αδέσποτες γάτες.
  
• Βαζάκια χρησιμοποιώ για να βάζω καφέ,γαλέτα,αλάτι,μαρμελάδα κτλ
• Αν βράσω αυγό αφήνω να κρυώσει το νερό και ποτίζω τα λουλούδια.
• Αν χρειαστεί να πλύνω λαχανικά κρατάω πάλι το νερό και ποτίζω τα φυτά.
  
• Σβήνω όλα τα φώτα πάντα και δεν αφήνω ανοιχτό το pc όταν λείπω.
  
• Όταν λείπω καιρό απ'το σπίτι βγάζω το ψυγείο απ'την πρίζα…..βασικά βγάζω τα πάντα απ'την πρίζα.
• Δεν αφήνω τους φορτιστές στην πρίζα όταν δε τους χρησιμοποιώ.
  
• Αγοράζω ηλεκτρικές συσκευές μ'ενεργειακή κλάση (Α++, Α+, Α)
  
• Ανακυκλώνω κουτιά,κορδέλες και χαρτιά περιτυλίγματος που μου έχουν κάνει δώρο.
  
• Δεν χρησιμοποιώ αποσμητικά χώρου αν πχ έχω τηγανίσει ή έχω κόσμο που καπνίζει σε ένα μικρο μπρίκι βάζω νερό με κανέλα,γαρύφαλλο,φλούδα λεμονί/πορτοκάλι και το αφήνω να σιγοβράσει.Μυρίζει όλο το σπίτι!
• Ηλεκτρικές συσκευές ανακυκλώνονται.
  
• Μπαταρίες τις πετάω σε συγκεκριμένο κάδο.
  
• Όλα τα φαρμακεία έχουν κάδο για τα ληγμένα φάρμακα.
• Τα σκουπίδια τα ανακυκλώνω,έχουμε 4 διαφορετικούς κάδους χαρτί,πλαστικά-αλουμίνιο,γυαλί και οργανικά.
  
• Αν είχα κήπο ή πολλές γλάστρες θα έφτιαχνα κομπόστ compost

Πόσα πράγματα λοιπόν μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το περιβάλλον το οποίο δε σεβόμαστε πια και τυραννούμε καθημερινά με εγωισμό.
Πρωτοβουλία να έχουμε και καλή θέληση!!!!!

Γενέθλια και κεράσματα

Mια χρονιά που η τσέπη ήταν άδεια αποφάσισα να μη γιορτάσω τα γενέθλιά μου.

Γιατί με ρώτησε ένας φίλος Ιταλός.

Δεν έχω χρήματα του απαντάω και έτσι δε μπορώ να κεράσω όλους.Ελλάδα βγαίνουμε συνήθως και κερνάμε ποτό.Φέτος τα οικονομικά είναι λίγο χάλια και δε θέλω να διαλέξω του εξηγώ.

Μα τι χαζό!Τώρα είμαστε Ιταλία κι εδώ κερνάνε οι φίλοι  τον εορτάζοντα και συνεπώς που θες να πάμε απόψε;Φυσικά να καλέσεις όλους,ετοιμάσου!

Έτσι κι έγινε,μαζεύτηκε ένα τσούρμο και πήγαμε για απεριτίβο.Ήρθαν και φίλοι φίλων αφού ήταν γιορτή.Ο καθένας κάλεσε από κάποιον ή ήρθε με το έτερο ήμισι.Κάποια στιγμή μου εμφάνισαν και μια τουρτίτσα προς έκπληξή μου!

  

Ευχαριστώ!!!!!

Να καλημερίζεις κι ας μην.....

Τους πρώτους μήνες που ήμουνα Ιταλία το λεξιλόγιο μου περιοριζόταν στα εντελώς τυπικά και αναγκαία.Πολλές φορές αντέγραφα απ'το λεξικό λέξεις που ήξερα ότι θα χρειαζόμουν κατά τη διάρκεια της μέρας.Έμενα μόνη μου σε μια τυπική ιταλική πολυκατοικία και ήμουνα η μοναδική ξένη.Έμπαινα,έβγαινα απ'την πολυκατοικία και δεν καλημέριζα ή καλησπέριζα όποιον τύχαινε να συναντήσω.Δεν ήξερα καν ποιοι ήταν οι ένοικοι και ποιοι όχι.Μέχρι που μια μέρα μπαίνω στο ασανσέρ με μια κυρία,στα 70 αλλά δε της φαινότανε όπως δε φαίνεται στις περισσότερες.Φτάνω στο ισόγειο μου λέει arrivederci κι εγώ της απαντάω ciao.Mέγα λάθος!!!!!Το τι μου'συρε δεν ξέρω,οι κινήσεις της και το γεγονός ότι μου απεύθυνε το λόγο με παραπάνω από 2-3 προτάσεις με οδηγούσαν στο γεγονός να καταλάβω ότι με κατσάδιαζε!

Φεύγει η κλασσάτη κυρία και με πιάνει η θυρωρός που'χε λάβει μέρος στο "δράμα".Με απλά λόγια μου εξήγησε ότι εδώ χαιρετάς και ας μην ξέρεις τον άλλον.Μπαίνεις,βγαίνεις λες καλημέρα,καλησπέρα.Το ίδιο και στο ασανσέρ "καλό σας βράδυ,καλή Κυριακή κτλ".'Ετσι είναι η νοοτροπία εδώ.Καθότι μικρότερη έπρεπε να είμαι εγώ αυτή που χαιρετώ.Σα βρεγμένη γάτα γιατί απ΄τα λεγόμενά της καταλάβαινα ότι είχε ειπωθεί απ΄τους ενοίκους της απαντώ ότι δεν το κάνω επίτηδες,Έλλαδα και ειδικά σε μια μεγάλη πόλη δε το συνηθίζουμε.Το'χε καταλάβει και γι'αυτό με ηρεμία μου τα εξηγούσε.Τώρα γιατί η κυράτσα με κατσάδιαζε;Γιατί το ciao είναι μεταξύ φίλων,γνωστών δεν είναι φόρμα ευγενείας...έπρεπε να πω Salve ή ArrivederLa.Πού να τα ξέρω η έρμη;Με τοχρόνο πρόσεξα πως είναι μια συνήθεια όπου κι αν βρίσκεσαι πχ όταν μπαίνεις σε ένα μαγαζί,σε δημόσιους χώρους,νοσοκομεία κτλ

Μετά από μερικούς μήνες πάλι η ίδια σκηνή,τη συναντώ στο ασανσέρ μόνο που αυτή τη φορά δεν της άφησα περιθώρια της κυράτσας.Την καλημέρισα και της ευχήθηκα μια όμορφη μέρα.Η κυρία ξανάνοιξε το στόμα της λέγοντας μου ότι οι ξένοι είμαστε αγενείς και ότι πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε με καλούς τρόπους.Αυτή τη φορά της απάντησα γιατί καταλάβαινα.Της είπα της κυράτσας ότι καταρχήν ακόμα μαθαίνω την ιταλική γλώσσα και το λεξιλόγιο μου είναι φτωχό γι'αυτό θα της απαντήσω στα αγγλικά.Δεν μιλάει αγγλικά μου απαντάει.Στα γαλλικά;Ούτε.Ελληνικά μήπως;Μη τρελαθούμε!Τι κρίμα της απαντάω.Με τα φτωχά μου ιταλικά λοιπόν τη βάζω στη θέση της λέγοντάς της ότι δεν είναι αγένεια να μην ξέρεις τη γλώσσα αλλά να προσβάλλεις κάποιον που δεν καταλαβαίνει και που δε γνωρίζει τα έθιμα μιας χώρας.

Η Λίνα,η θυρωρός μας άκουγε και την επομένη με πιάνει μόνες....καλά της τα είπες της ψηλομύτας,μα αλήθεια μιλάς 3 γλώσσες; με ρωτάει με απορία.Από εκείνη τη μέρα δε με κοίταζαν με σνομπισμό,αντιθέτως....είχε πέσε ραπόρτο απ΄τη Λίνα.

Πριν μερικούς μήνες έκανα την ίδια κουβέντα που μου'χε κάνει η Λίνα σε ένα παιδί που είναι απ΄τη Βουλγαρία που κι εκείνος μπαινόβγαινε αλλά "γεια" δεν έλεγε.....δε το'ξερα μου απαντάει.Πως σε καταλαβαίνω,δε φαντάζεσαι!Και συνεπώς κάθε τόπος με τις συνήθειές του κι εμείς να αφιερώνουμε λίγο χρόνο για να τους εξηγούμε.

Old fashion φλερταρίσματα

Μόλις θυμήθηκα 2 πολύ ευχάριστα και χαριτωμένα επεισόδια.

Είμαι στο κέντρο της πόλης και έχω όρεξη για ένα καφεδάκι για να τονωθώ..Παραγγέλνω,απολαμβάνω τον υπέροχο ζεστό μου σκούρο καπουτσίνο με κακάο...2 λεπτά υπόθεση όρθια στο πάγκο του μπαρ.Τελειώνω και καλημερίζω."Δεσποινίς" μου φωνάζει ο μπάρμαν "Ξεχάσατε αυτό!".Κοιτάζω και βλέπω που μου σπρώχνει μια χαρτοπετσέτα διπλωμένη,ήμουνα λίγο κουρασμένη και ούτε καν σκέφτηκα ότι δεν είναι δικό μου.Βγαίνω και ανοίγω να δω τι είχα γράψει,ήμουνα πεπεισμένη ότι την είχα χρησιμοποιήσει για χαρτί.Λάθος!Ήταν ένα μήνυμα απ'τον μπάρμαν.Έγραφε ότι είχε δει την κούρασή μου και μου αφιέρωνε ένα μικρο ποίημα....στο τέλος ένα απλό "Καλήμερα"

Το επόμενο είναι το ίδιο ευχάριστο και μεθυστικό!

Γυρνάω απ'το αεροδρόμιο με ταξί.Με τον οδηγό λίγες κουβέντες...από που ήρθατε;είχατε καλό ταξίδι;κτλ τυπικά απλά πράγματα.Τίποτα δεν άφηνε να εννοηθει το τι με περίμενε.....!!!!!

Το επόμενο πρωί βρίσκω στο γραμματοκιβώτιο μου ένα μικρο πακετάκι.Μέσα είχε μια σοκολάτα Bacio,μια μικρή σαμπανίτσα και ένα μικρο χαρτί που έλεγε ότι είναι ο τάδε,ο οδηγός ταξί που με έφερε χθες απ'το αεροδρόμιο.Μου άφηνε το τηλέφωνο του λέγοντάς μου ότι θα χαιρότανε να με γνώριζε.Αν πάλι διάλεγα να μη του τηλεφωνήσω θα το σεβοτανε και δε θα με ξαναενοχλούσε.

Και συνεπώς....αυτά είναι φλερταρίσματα!

Καρτ-ποστάλ

Η πρώτη ταχυδρομική κάρτα εκδόθηκε το 1869 στην Αυστρία ενώ στην Ελλάδα το το 1876.Κανένας πια δεν την αποκαλεί έτσι αλλά καρτ-ποστάλ (carte-postale).

Από μικρή όπου κι αν πήγαινα αγόραζα κάρτες,άλλες τις έστελνα σε φίλους κι άλλες τις κράταγα ενθύμιο γιατι δεν είχα φωτογραφική μηχανή.Τώρα πια έχω ψηφιακή και μπορώ να βγάζω όσες φωτογραφίες θέλω....και λοιπόν;Αυτό δε με σταματάει να αγοράζω κάρτες και να στέλνω σε φίλους.

Όταν στο γραμματοκιβώτιο μου βρίσκω μια ταχυδρομική κάρτα με γεμίζει χαρά,νιώθω σαν τα παιδιά που τους προσφέρουν σοκολάτα ή καραμέλα.Τις έχω όλες μαζεμένες σ'ενα κουτί....που και που τις ανοίγω και τις ξαναδιαβάζω.Καμιά φορά χασκογελάω μόνη μ'αυτά που μου γράφουνε.Δε βαριέμαι ποτέ!Είναι ένα ταξίδι με τους φίλους μου,μπορεί να μην πήγα σωματικά μαζί τους αλλά εκείνοι με την κάρτα τους με ταξίδεψαν σε πανέμορφα μέρη και στιγμές.

     Οι κάρτες μου....οι κάρτες σας

Και γι'αυτό θα συνεχίζω να στέλνω και να στέλνω ...θα γεμίζω τα γραμματοκιβώτια τους από περιπλανήσεις και άγνωστα ή γνωστά μέρη.Περιμένω κι άλλες κάρτες σας.Ελπίζω αυτή τη φορά να μη χαθούν ή να μην ξεχάσετε να βάλετε γραμματόσημο ή τη διεύθυνση....ακόμα θυμάμαι τις γκάφες μερικών!!!